Amazone: boottocht en jungletrip

Hoi allemaal daar in Belgie!!

We zitten terug in de bewoonde wereld wat wil zeggen dat er terug een beetje leesvoer voor jullie bijkomt op deze blog.

De afgelopen week was een superweek!!! De drie dagen in de jungle waren mijn beste dagen ooit in Brazilie. En na toch al drie jaar na elkaar naar Brazilie te gaan wil dit toch al wel iets zeggen.

Maar eerst wat meer over de boottrip (die 1600km was ipv verkeerde getypte 16000 hieronder). Vorige dinsdag zijn we vertrokken in Belem richting Manaus. We zouden niet in Brazile zitten als ze het uur respecteren, dus we zijn met een 5-tal uur vertraging vertrokken. Was niet erg, want de zon scheen en we konden al in ons cabin. We waren nog geen vijf minuten op de boot en zagen al dolfijnen zwemmen. Van dinsdag hebben we non-stop tot vrijdagmorgen gevaren. Hier hebben we dan bijna een hele dag stil gelegen, normaal gezien maar enkele uurtjes maarja terug de Braziliaanse stiptheid. Hierdoor kwam het ook dat we pas een dag later (zondag ipv zaterdag) op onze bestemming aangekomen zijn.

Eigenlijk viel er nog wel veel te beleven op de boot. Ik heb me geen moment verveeld. We hebben kaart gespeeld, veel andere mensen leren kennen (van frankrijk, portugal, ierland, brazilie, venezuela, ...), genoten van het mooie uitzicht van de amazone en de prachtige sterrenhemel, gelezen, nagedacht over oa het werk, in de hangmat gelegen, enkele roze en veel grijze dolfijnen gezien, duizende vlinders gezien, ... .
Een onvergetelijke ervaring!

En dan.... de jungletrip. Zondag zijn we, na een busrit van vier uur waar we moesten rechtstaan, aangekomen in Manaus. Voor de jungle is de groep opgesplitst in meerdere groepen. Op de boot hadden we Antony (een Venezulaan) leren kennen die niet-toeristische jungletrips begeleid. Een deel van ons (de twee jongens en Kim) wouden uren in de jungle rondtrekken en hier in tentjes slapen. Lieselot, Geraldine en ik wouden liever bij een familie logeren en meerdere activiteiten doen dan enkel trektochten. Lindsay en Terry zijn in Manaus gebleven omdat Lindsay terug naar de dokter moest met haar voet.

Toen we in Manaus aankwamen hadden we een half uurtje tijd om onze spullen te nemen, dan zijn we naar de supermarkt gegaan om ons eten voor drie dagen te kopen en dan moesten we nog twee uur varen om diep in de amazone aan te komen.
Ons verblijf was echt schitterend. We sliepen, in hangmatten, bij een familie op een woonvlot. Veel luxe was er niet (er was zelfs geen wc, maar wel een tv ;-) ). De familie was supervriendelijk. Een van de zonen (Manuel) was samen met Antony onze gids. De familie bestond uit: Natau (de vader), Isabelle (de moeder), Ronny (de oudste zoon), Manuel (andere zoon) en dan nog een 6-tal andere zonen en dochters (die hebben we niet zoveel gezien omdat zij naar school gingen).

Wat hebben we allemaal gedaan?
Zondag niet zoveel omdat het al donker was toen we hier aankwamen. Toen hebben gans de tijd met de familie zitten praten (in mijn minimaal Portugees, gelukkig is Lieselot haar Portugees wat uitgebreider). We begrepen toch veel wat Natau ons aan het vertellen was. De volgende morgen zijn we om 6u met de boot de amazone op gevaren om de zonsopgang te kunnen zien. Dan hebben we wat gezwommen en zijn we daarna naar een goede plek gevaren om piranhas te vangen. Ik heb zelf mogen varen met de motorboot. En ik heb de meeste piranhas van ons gevangen. Toen we wouden terugkeren begon het keihard te regenen. We waren kletsnat. Na de regen zijn we het dorpje in de buurt gaan bezoeken. Manuel toonde ons hoe ze hier hun eten maken enzo. Daarna hebben we een trektocht van een 4 uurtjes in de jungle gemaakt waar we aan lianen geslingerd hebben (mijn handen liggen er wel open van maar het was de moeite) en op zoek zijn gegaan naar dieren. Veel dieren hebben we niet gezien: enkele supermooie en grote vlinders, een tarantula, vuurmieren, enkele grote vogels. Maar enkel in de jungle wandelen en al die dieren horen was al de moeite. Na de jungletocht zijn Lieselot en ik nog even gaan zwemmen en dit met dolfijnen!!! Zeker vijf dolfijnen waren rond ons in cirkels aan het zwemmen en kwamen steeds dichterbij, tot op een vijf meter afstand. Echt fantastisch. `s Avonds zijn we in het donker met twee kano`s zonder motor op zoek gegaan naar jacari`s (krokodillen). Dit was echt super, met pitslamp een weg proberen te zoeken door de mangroven. We hebben enkele grote jacari`s gezien en we hebben zelfs een kleine jacari kunnen vangen (wacht maar op de foto`s).
En gelachen dat we hebben, niet normaal. Ik denk dat ik nog nooit zoveel op een dag gelachen heb. Zelfs Antony en Manuel kwamen niet bij van het lachen.
Dinsdag zijn we `s morgens terug de jungle ingetrokken voor een wandeltocht. Daarna hebben we de andere groep (de twee jongens en Kim) gezien bij hun huisje (niet op een vlot op het water zoals het onze). Zij hadden enkel nog maar trektochten gedaan en zelfs niet meer dieren gezien dan ons. Daarna zijn we nog naar een indiaans dorpje geweest. Hier leven ze met 25 echte indianen. Was wel de moeite om eens te zien. En dan hebben we twee uur terug gevaren richting Manaus. Om dan de nachtbus te nemen richting Venezuela.

De amazone was echt een belevenis om nooit te vergeten. Vind het nu al spijtig dat dit al voorbij is en zo kort was.

Groetjes, Ineke